Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

Και όμως το ευρώ λειτουργεί - 60 χρόνια μετά τη Συνθήκη της Ρώμης, 25 χρόνια μετά τη Συνθήκη του Μάαστριχτ

του Τόμας Φρίκε

© Der Spiegel - Thomas Fricke: Währung in der Krise Der Euro - funktioniert doch, 10.02.2017

Εν μέσω της κρίσης, μερικοί αρνητές του ευρώ (ιδιαίτερα Γερμανοί) ισχυρίζονται ότι σωστά είχαν από την αρχή προβλέψει την αποτυχία του κοινού νομίσματος. Όμως είχαν προφητέψει τα πάντα, εκτός από αυτά που συνέβησαν στην πραγματικότητα στα χρόνια με το ευρώ. Είναι καιρός να μάθουν το μάθημά τους· άλλωστε, είναι καλό μάθημα και για μη Γερμανούς σκεπτικιστές του ευρώ, ακόμη και Νοτιοευρωπαίους.
 
Έχουν περάσει εικοσιπέντε χρόνια από την υπογραφή στο Μάαστριχτ της Συνθήκης για την Ίδρυση μιας Οικονομικής και Νομισματικής ένωσης· όλο αυτό το διάστημα, μια θορυβώδης μερίδα Γερμανών οικονομολόγων και άλλων αποστόλων της [νομισματικής και οικονομικής] σταθερότητας, καταφέρεται εναντίον αυτού του νομίσματος. Είτε με διακηρύξεις και μνημόνια όπως το 1992 και το 1998, είτε με προσφυγές στο Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο. 
Εν έτει 2017 τίθεται το ερώτημα άν είχαν δίκιο εκείνοι που πάντα πίστευαν ότι το ευρώ αργά ή γρήγορα θα αποτύχει, πόσο μάλλον όταν βλέπουμε ένα σωρό παραβιάσεις των κανόνων από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα που το εκδίδει. Και όπως λέγεται, ίσως το γεγονός συμβεί σύντομα, όταν γίνει πρόεδρος στη Γαλλία η Μαρίν Λε Πέν. 
Όμως, μετά από πιό προσεκτική εξέταση, καταλήγει κανείς σε μια εκπληκτική διαπίστωση: Τα περισσότερα από τα κακά που είχαν προφητέψει μερικοί θερμόαιμοι Γερμανοί καθηγητές, δεν συνέβησαν καθόλου. Αντιθέτως: εκείνες οι κυρίες και οι κύριοι δεν προφήτεψαν κανένα από τα άλλα κακά, αυτά που συνέβησαν στην πραγματικότητα και κλιμακώθηκαν τα τελευταία χρόνια στη ζώνη του ευρώ και στον κόσμο όλο· μάλιστα, πολλά από αυτά έπληξαν και χώρες που δεν έχουν ευρώ, όπως είναι η χώρα με τον παλαβό δισεκατομμυριούχο. Είναι λοιπόν λογικά αδύνατο να φταίει το ίδιο το ευρώ· και αυτό κάνει την μεγάλη διαφορά, όσον αφορά το ερώτημα αν μπορεί ακόμη να διασωθεί το ευρώ. Και πάνω απ' όλα, λέει κάτι για το πώς μπορεί να σωθεί. 
Αξίζει λοιπόν τον κόπο να ξαναθυμηθούμε τι σκέψεις για επαπειλούμενες κακές εξελίξεις είχαν προβάλλει τότε οι ευρώ-σκεπτικιστές καθηγητές μας. 
Λόγου χάρη, έλεγαν ότι η ζώνη του ευρώ θα γίνει περιοχή υψηλών επιτοκίων - κάτι που δεν ισχύει ακριβώς σήμερα... Τώρα γκρινιάζουν ξεστομίζοντας ανάλογες σοφίες με αντίθετα πρόσημα, λόγου χάρη ότι τα επιτόκια είναι πολύ χαμηλά (για τους Γερμανούς αποταμιευτές). Τί να πει κανείς; 

Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

Γιούργκεν Χάμπερμας: Ποιό το μέλλον της Ευρώπης; Γιατί δεν προχωρά η αναγκαία συνεργασία;

 
O Χένρικ Έντερλάιν [Henrik Enderleinαντιπρόεδρος της Hertie School of Governance] μου παραχώρησε το προνόμιο να κάνω μια-δυο εισαγωγικές παρατηρήσεις σχετικές με το θέμα της συζήτησης μεταξύ του επιφανούς μας φιλοξενούμενου Εμμανουέλ Μακρόν (Emmanuel Macron) και του  Ζίγκμαρ Γκάμπριελ (Sigmar Gabriel), του υπουργού μας των Εξωτερικών, ο οποίος πρόσφατα ανυψώθηκε πάλι όπως ο φοίνικας από τις στάχτες του. Τα ονόματα και των δύο ανδρών είναι συσχετισμένα με τολμηρές αντιδράσεις σε μια δύσκολη κατάσταση. Στη Γαλλία, ο Εμμανουέλ Μακρόν τόλμησε να περάσει μια κόκκινη γραμμή, η οποία έχει παραμείνει ιερή και απαραβίαστη από το 1789. Παραβίασε ένα σχήμα που χωρίζει τις πολιτικές παρατάξεις σε δυό στρατόπεδα, της πολιτικής Δεξιάς και της πολιτικής Αριστεράς, το οποίο φαίνεται να έχει φθάσει σε αδιέξοδο, πέρα από κάθε δυνατότητα συμβιβασμού. Επειδή σε μια δημοκρατία κανείς δεν μπορεί να σταθεί υπεράνω κομμάτων, θα είχε ενδιαφέρον να δούμε πώς θα αναδιαταχθεί το πολιτικό φάσμα μετά από μια νίκη του Μακρόν στις γαλλικές προεδρικές εκλογές. 

Κυριακή, 19 Μαρτίου 2017

Μιά βραδιά στο Βερολίνο. Με τον Γκάμπριελ, με τον Μακρόν και με τον Χάμπερμας

Η Hertie School of Governance στο Βερολίνο προσκάλεσε τον σοσιαλδημοκράτη ομοσπονδιακό υπουργό εξωτερικών στην κυβέρνηση Χριστιανοδημοκρατών-Σοσιαλδημοκρατών της Γερμανίας Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, τον 39χρονο ανεξάρτητο υποψήφιο για την προεδρία της Γαλλίας Εμμανουέλ Μακρόν, καθώς επίσης τον κοινωνιολόγο και φιλόσοφο Γιούργκεν Χάμπερμας σε μια δημόσια συζήτηση με θέμα το μέλλον της Ευρώπης. Η συζήτηση έγινε στο Βερολίνο το βράδυ της Πέμπτης 16 Μαρτίου, την επομένη των εκλογών στην Ολλανδία.
Ο Χάμπερμας, στα 88 του χρόνια, πάντα δραστήριος και άκρως παρεμβατικός στα πολιτικά δρώμενα της χώρας του, της Ευρώπης και του κόσμου, δεν ήθελε να αποτυπωθεί αυτό το βράδυ στη συζήτηση μια ανακούφιση ή ευφορία για την Ευρώπη, με αφορμή την αποτυχία των ακροδεξιών λαϊκιστών να αναδειχτούν πρώτο κόμμα στην Ολλανδία. Όπως έγραψε ο Sebastian Fischer στην Süddeutsche Zeitung, o Χάμπερμας μίλησε κυρίως για τα επιμένοντα προβλήματα. Η ιστορία της Ευρώπης, είπε, μπορεί σύντομα να βρεθεί μπροστά σε μια μεγάλη, δυσάρεστη στροφή. Κατά τη γνώμη του. αν κάποιοι δεν εντοπίσουν έγκαιρα και με σαφήνεια τα επείγοντα προβλήματα της ηπείρου και δεν προσπαθήσουν να τα αντιμετωπίσουν (βλ. άρθρο της Maria Exner στην εφημερίδα Die Zeit καθώς και την μεταφρασμένη πρόσφατή του συνέντευξή στα Blätter für deutsche und internationale Politik), και μάλιστα σε πόλωση μεταξύ τους, ανταγωνιζόμενοι με διαφορετικές προτάσεις επίλυσης, η Ευρώπη θα αποτύχει. Ο όρος που χρησιμοποίησε για να περιγράψει την σημερινή εικόνα και τις πολύ επιφυλακτικές δηλώσεις πίστης των πολιτικών στο ευρωπαϊκό εγχείρημα είναι χαρακτηριστικός: «Φρενήρης στασιμότητα», στασιμότητα εκτός ελέγχου. Επέκρινε τις πολιτικές λιτότητας στην Ευρώπη, οι οποίες οδήγησαν σε πιό μεγάλη διαρθρωτική ανισορροπία και σε πιό βαθιά διάσπαση, «μολονότι δεν το αντιλαμβανόμαστε επαρκώς στη Γερμανία».

Παρασκευή, 17 Μαρτίου 2017

Πολλαπλά ελλείμματα αλληλεγγύης. Το νέο χάσμα μεταξύ Ανατολικής και Δυτικής Ευρώπης & η προσφυγική κρίση

του Ιβάν Κράστεφ
 
© IWMpost 117 (pdf) / Transit (2016), αναδημοσίευση Eurozine - © Ivan Krastev: Utopian dreams beyond the border, 24.6.2016
© Frankfurter Allgemeine Zeitung / Zerfällt Europa? (3) - Ivan Krastev: Die Utopie vom Leben jenseits der Grenze, 1.3.2016 (μετάφραση στα Γερμανικά του Michael Bischoff)
 
Ενώ η χρηματοπιστωτική και δημοσιονομική κρίση χώρισε την ΕΕ σε πιστώτριες και οφειλέτριες χώρες ανοίγοντας χάσμα μεταξύ Βορρά και Νότου, η προσφυγική κρίση άνοιξε πάλι το χάσμα μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Η πραγματικότητα που βλέπουμε σήμερα δεν είναι αυτό που οι Βρυξέλλες περιγράφουν ως έλλειψη αλληλεγγύης, γράφει ο Ιβάν Κράστεφ στο διεισδυτικό και ενημερωμένο με τα διδάγματα της ιστορίας άρθρο του. Είναι μια σύγκρουση μεταξύ διαφορετικών εκδοχών αλληλεγγύης: Η αλληλεγγύη μέσα στα πλαίσια ενός εθνικού κράτους, μιας εθνότητας ή μιας θρησκείας, ερεθίζεται και στρέφεται εναντίον των ηθικών μας υποχρεώσεων ως ανθρώπινων όντων. 
Η Δυτική και η Νότια Ευρώπη χρειάζονται την Κεντρο-Ανατολική όσο χρειάζεται η δεύτερη τις πρώτες. Διχόνοιες που θυμίζουν το σχίσμα Ανατολής - Δύσης της εποχής 1945-1989 επανεμφανίστηκαν τώρα με το προσφυγικό ζήτημα. Η αναγκαία - τώρα και εξ αιτίας πιεστικών παγκόσμιων αλλαγών - συμπόρευση ευρωπαϊκών χωρών με διαφορετική ιστορία και ανόμοιες κοινωνίες προϋποθέτει αλληλεγγύη μεταξύ τους· το χειρότερο που μπορεί να τους συμβεί, είναι να επιστρέψουν εθνικές καχυποψίες και διασπαστικές ιδέες, όπως ήταν η ασυμβατότητα Δύσης-Ανατολής της ψυχροπολεμικής εποχής ή η πολιτική δυσαρμονία Βορρά-Νότου της εποχής των δικτατοριών στο Νότο. Για αποκατάσταση της αλληλεγγύης χρειάζεται ανοικτή, ειλικρινής συζήτηση για τα φλέγοντα ζητήματα, αλλά και διάλογος χωρίς ταμπού γύρω από νέες ιδέες για την δομή της Ένωσης, όπως είναι π.χ. οι σκέψεις του Βόλφγανγκ Μύνχάου στο προηγούμενο άρθρο.
Γ. Ρ.
 
Πριν από μια δεκαετία, ο Ούγγρος φιλόσοφος και αντιφρονών στην εποχή του παλιού καθεστώτος Γκάσπαρ Μίκλος Ταμάς (Gaspar Miklos Tamas) παρατήρησε ότι ο Διαφωτισμός, στον οποίο είναι πνευματικά ριζωμένη η ιδέα της Ευρωπαϊκής Ένωσης,  απαιτεί την οικουμενικότητα της ιδιότητας του πολίτη, της ιθαγένειας. Όμως, προϋπόθεση για την οικουμενικότητα της ιθαγένειας είναι να ισχύει τουλάχιστον ένα από εξής δύο: είτε οι φτωχές και δυσλειτουργικές χώρες να γίνουν τόποι στους οποίους αξίζει να ζεί κανείς και να είναι πολίτης, είτε η Ευρώπη να ανοίξει τα σύνορά της σε όλους. Κανένα από τα δύο δεν πρόκειται να συμβεί σύντομα, ακόμη και αν υποθέσουμε ότι θα συμβεί κάποτε. Σήμερα υπάρχουν στον κόσμο πολλά αποτυχημένα κράτη, των οποίων κανείς δεν θέλει να είναι πολίτης, ενώ η Ευρώπη αφενός δεν έχει την ικανότητα, αφετέρου ποτέ δεν θα συμφωνήσουν οι ψηφοφόροι της, να έχει τα σύνορά της ανοιχτά. Έτσι, η πραγματική συζήτηση στην Ευρώπη δεν είναι για το άν η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να κάνει τα σύνορά της πιο δυσκολοδιάβατα· ως προς αυτό, είναι σαφές ότι πρέπει. Το σχίσμα αφορά το κατά πόσον μπορούμε να αισθανόμαστε ηθικά σωστοί κάνοντας αυτό, αλλά και πώς μπορούμε να βοηθήσουμε με τον καλύτερο τρόπο τους πιο ευάλωτους ανθρώπους του πλανήτη.
Oskar Kokoschka: Όψη της Πράγας, 1934

Τετάρτη, 15 Μαρτίου 2017

Βόλφγκανγκ Μύνχάου: Η ΕE της μεταβλητής γεωμετρίας ή των πολλαπλών ταχυτήτων, αναγκαστική διέξοδος

© The Financial Times - Wolfgang Münchau: The necessity of a multi-speed Europe - The best option is a structure with an integrated core and a looser outer layer, 12.3.2017
Μια άλλη μετάφραση στα ελληνικά στο EURO2day - Η σωστή «συνταγή» για την ΕΕ των πολλών ταχυτήτων, 13.3.2017
 
Οι σκέψεις για την ΕE ως Ένωση «μεταβλητής γεωμετρίας» ή «πολλαπλών ταχυτήτων» επανέρχονται στο προσκήνιο όχι ως επιλογή αλλά ως ανάγκη. Με τα σημερινά δεδομένα, η πιό καλή εναλλακτική λύση για την ΕΕ είναι μια πιό ευέλικτη δομή, αποτελούμενη αφενός από έναν συνεκτικό πυρήνα με κοινό νόμισμα και με κοινές πολιτικές για τα δημοσιονομικά, την οικονομία, την άμυνα, τα εξωτερικά και τα βασικά εσωτερικά θέματα, και αφετέρου από ένα πιο χαλαρό και όχι μονολιθικό εξωτερικό «στρώμα» κρατών-μελών, που θα μπορούν όμως και αυτά να συμμετέχουν εθελοντικά στις κοινές πολιτικές, τις υποχρεωτικές για τις χώρες του πυρήνα.
 
Παλιά, στα μέσα της δεκαετίας του 1990, συζητούσα συχνά με φίλους και συναδέλφους για το μέλλον της Ευρώπης. Τότε είχαμε εντελώς διαφορετικές προσδοκίες. Μερικοί, μαζί τους και εγώ, θέλαμε μια περιορισμένη σε έκταση, «σφιχτή» ομοσπονδιακή Ευρώπη, με κεντρική κυβέρνηση και κοινοβούλιο. Άλλοι προτιμούσαν μια ευρύτερη, αποκεντρωμένη Ευρώπη. Υπήρχε και μια τρίτη ομάδα που υποστήριζε αυτό που αποκαλείται «μεταβλητή γεωμετρία» - μια Ευρώπη πολλαπλών ταχυτήτων, μέσα στην οποία θα υπάρχουν αλληλοεπικαλυπτόμενες ομάδες εθνικών κρατών· σε καθεμιά από τις ομάδες αυτές, οι χώρες θα μπορούν να συνδέονται μεταξύ τους με κοινές πολιτικές για συγκεκριμένους τομείς ενδιαφέροντος. 
Η συζήτηση αυτή επανέρχεται στην επίσημη ημερήσια διάταξη, αυτή τη φορά όχι από επιλογή αλλά από ανάγκη. Η ΕΕ αντιμετωπίζει μεγάλες δυσκολίες. Η δημοσιονομική της ένωση «σέρνεται» από τη μιά καταστροφική κρίση στην άλλη. Μέσα στους κόλπους της βλέπουμε πολλές, ασύμφωνες πολιτικές για τη διαχείριση του μεταναναστευτικού προβλήματος. Ένα μέλος της αποφάσισε με δημοψήφισμα να αποχωρήσει. Ένα άλλο, η Πολωνία, αυτοαπομονώθηκε διπλωματικά. Την περασμένη εβδομάδα, η πρωθυπουργός της Μπεάτα Σύντουο (Beata Szydlo) εμπόδισε μιαν απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου προβάλλοντας βέτο, σε ένδειξη διαμαρτυρίας κατά της επανεκλογής ως προέδρου τού Ντόναλντ Τουσκ, άλλοτε πολιτικού αντιπάλου της. Κρατά την Ευρώπη σε ομηρία, εξαιτίας μιας διαμάχης η οποία στην πραγματικότητα αφορά μόνον την εσωτερική πολιτική της χώρας της. Στη Γαλλία και στην Ιταλία μερικοί κορυφαίοι πολιτικοί της αντιπολίτευσης υποστηρίζουν την αποχώρηση της χώρας τους από τη ζώνη του ευρώ.

Σάββατο, 11 Μαρτίου 2017

Λαϊκιστές, παραμύθια, παραμύθιασμα και οξείς τόνοι αντί «πολιτικής ορθότητας». Η περίπτωση του ολλανδικού δεξιού λαϊκισμού

του Πάουλ Ίνγκεντάι

© Frankfurter Allgemeine Zeitung - Paul Ingendaay: Geert Wilders vor der Wahl - Osterei, Nikolaus und Windmühlen, 09.03.2017 
 
Ο Geert Wilders, ηγέτης του δεξιού λαϊκιστικού «Κόμματος για την Ελευθερία» (PVV), αυτοπροβάλλεται ως θεματοφύλακας των ολλανδικών παραδόσεων. Αυτός, τέτοιες παραδόσεις δεν τις βρίσκει στην ιστορία της φιλελεύθερης δημοκρατίας στη χώρα του. Από την άλλη πλευρά, μολονότι το θεμέλιο για τον ιδεαλισμό της πρώτης μεταπολεμικής περιόδου το έβαλαν οι ελίτ εκείνης της εποχής, οι σημερινές ελίτ είναι τώρα υπό πίεση· δεν έχουν να παρουσιάσουν κανένα νέο αφήγημα, που να μπορεί να αντιπαρατεθεί αποτελεσματικά στους λαϊκιστές.
 
Τους φέρνει σε δύσκολη θέση. Δεν είναι τόσο ενοχλητικός όσο είναι για τους φιλελεύθερους Αμερικανούς ο πρόεδρος που ονομάζεται Ντόναλντ Τραμπ, αλλά σίγουρα τους ενοχλεί. Πολλοί Ολλανδοί, όταν μιλούν για τον Γκέερτ Βίλντερς, τον ηγέτη του «Κόμματος για την Ελευθερία» (PVV), φαίνονται εμφανώς απογοητευμένοι και ανήσυχοι. Σκέφονται ότι κάτι κακό πρέπει να συνέβη στην όμορφή τους χώρα. Και δεν πρέπει να συνέβη πρόσφατα· ο Βίλντερς είναι απλά η πιό χαρακτηριστική έκφραση αυτού που έχει συμβεί εδώ και καιρό. Κάτι έχει γκρεμιστεί· και το σκεπτόμενο μέρος του πληθυσμού συλλογίζεται τι μπορεί να είναι αυτό που γκρεμίστηκε.
Ο Ολλανδός συγγραφέας και δημοσιογράφος Μπας Χέινε (Bas Heijne) βρέθηκε πέρυσι στην πόλη Μάντσεστερ των ΗΠΑ, στην Πολιτεία Νιού Χάμσαιρ, σε μια προεκλογική συγκέντρωση του Ντόναλντ Τραμπ. Φοβερός καιρός, χιονοθύελλα και ο Τραμπ έδειξε έξω και φώναξε στους χιλιάδες συγκεντρωμένους οπαδούς του: «Ορίστε, κυττάξτε τι γίνεται έξω· κι αυτοί επιμένουν να μιλούν για κλιματική αλλαγή»! Γέλια και εκκωφαντικό χειροκρότημα. Η απόλυτη απλούστευση της πραγματικότητας μέχρις απλοϊκότητας, λέει ο Χέινε· αυτό το μήνυμα έστελνε εκείνη τη στιγμή ο Τραμπ, και η απόλυτη απλούστευση από μόνη της είναι το μισό του λαϊκισμού. Το άλλο μισό είναι το να υπόσχεσαι την ανάκτηση της αυτονομίας. Η Αμερική πρώτα! Η Ολλανδία θα είναι και πάλι δική μας.

Παρασκευή, 10 Μαρτίου 2017

Ολλανδία, κατακερματισμένο κομματικό σκηνικό. Θα έλθει πρώτο, με 15 %, το πολιτισμικά ελευθεριάζον λαϊκίστικο ακροδεξιό «Κόμμα της Ελευθερίας» (PVV);

του Σίμον Ότσες
  
© Green European Journal - Simon Otjes: Radicalisation in Isolation. The Success of the Dutch Freedom Party, 24.2.2017
 
To ριζοσπαστικό δεξιό λαϊκιστικό Κόμμα της Ελευθερίας (Partij voor de Vrijheid, PVV), σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, διεκδικεί την πρώτη θέση στις επικείμενες ολλανδικές εκλογές. Ο ηγέτης του Geert Wilders έχει αποκληθεί «Ολλανδός Τραμπ». Είναι αυτό σαφές σημάδι στροφής πρός τον ριζοσπαστικό δεξιό λαϊκισμό στην Ολλανδία; Τι κρύβεται πίσω από την επιτυχία αυτού του κόμματος; Και πώς μπορεί να συγκριθεί με άλλα ριζοσπαστικά δεξιά λαϊκιστικά κόμματα;
 
Ο Γκέερτ Βίλντερς (Geert Wilders) ίδρυσε το κόμμα του το 2004, όταν αποχώρησε από το κεντροδεξιό φιλελεύθερο κόμμα VVD. Το 2006 το κόμμα του Βίλντερς κέρδισε για πρώτη φορά έδρες στο Κοινοβούλιο. Με το νέο κόμμα του, ο Βίλντερς πήρε την πολιτική θέση του χαρισματικού και ανορθόδοξου Πιμ Φορτούιν (Pim Fortuyn). Το 2002, ο Fortuyn [με το προσωποκεντρικό κόμμα του Lijst Pim Fortuyn ή LPF] είχε κατακερματίσει το ολλανδικό πολιτικό τοπίο με μια εκστρατεία επικεντρωμένη στη μετανάστευση, το Ισλάμ, την ενσωμάτωση των πολιτών στην ολλανδική κοινωνία και την εθνική ταυτότητα. Μέχρι το 2002, τα ολλανδικά πολιτικά κόμματα ως επί το πλείστον επικεντρώνονταν σε οικονομικά ζητήματα. Τα πιο σημαντικά κόμματα, από τα δεξιά ως προς τις οικονομικές αντιλήψεις προς τα αριστερά ως προς τις οικονομικές αντιλήψεις, ήταν το συντηρητικό φιλελεύθερο Λαϊκό Κόμμα για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία (Volkspartij voor Vrijheid en Democratie, VVD), η κεντρώα Χριστιανοδημοκρατική Έκκληση (Christen-Democratisch Appèl, CDA), το αριστερό φιλελεύθερο Δημοκράτες 66 (D66), το σοσιαλδημοκρατικό Εργατικό Κόμμα (Partij van de Arbeid, PvdA) και δύο μικρότερα κόμματα της Αριστεράς, η Πράσινη Αριστερά (GroenLinks, GL) και το Σοσιαλιστικό Κόμμα (Socialistische Partij, SP). Οι πολιτικές συζητήσεις επικεντρώνονταν άλλοτε στην ισορροπία μεταξύ των δημόσιων επενδύσεων και της δημοσιονομικής εγκράτειας, ανάμεσα στην ανεργία και την αναδιανομή του εισοδήματος, καθώς και μεταξύ της οικονομικής ανάπτυξης και της προστασίας του περιβάλλοντος. Αντ΄ αυτών, ο Fortuyn μίλησε για τον αυξανόμενο αριθμό των μουσουλμάνων μεταναστών και την επίπτωση αυτού του γεγονότος στην κοινωνική αποδοχή της ομοφυλοφιλίας και των δικαιωμάτων των γυναικών. Ο Fortuyn δολοφονήθηκε λίγες ημέρες πριν από τις εκλογές του 2002· αλλά στη συνέχεια μερικοί πολιτικοί επιδίωξαν να γίνουν οι νέοι Fortuyn. Η προσπάθεια του Wilders αποδείχτηκε επιτυχής και είναι αυτός που κατέλαβε τη θέση του Fortuyn. 

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Der Spiegel - Financial Times)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

1968 αειφορία Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική Βαρουφάκης βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Εκπαίδευση ΕΚΤ Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ΗΠΑ Ήπειρος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ιβάν Κράστεφ Ινστιτούτο Bruegel Ισπανία ιστορία Ιταλία Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κύπρος Λιάκος Α. Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέσα Ενημέρωσης Μεσόγειος Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοναζισμός Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Προσφυγιά Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία συνδικαλισμός Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τουρκία Τράπεζες Τρομοκρατία Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Φούσκα ακινήτων Χαλκιδική Χρήστος Γιανναράς Χριστιανισμός André Gorz Azra Nuhefendić Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Ernst Bloch Ernst-W. Böckenförde Fischer Franklin Roosevelt Grexit Habermas J. Augstein Krugman Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Mudde Niels Kadritzke Ralf Dahrendorf Stiglitz Streeck T. S. Eliot Ulrich Beck Ulrike Guérot Umberto Eco Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Žižek Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια
Hannah Arendt, zgodnja leta (στο Razpotja - Σλοβενικά)

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin
Ο 21ος αιώνας: Ένας κόσμος χωρίς την αριστερά (“Kultura Liberalna” - Πολωνία, αγγλικά)

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος - του Μικαέλ Λεβύ

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος   - του Μικαέλ Λεβύ
- «Με ποιανού το μέρος είστε κύριε Κάρολ»; - «Είμαι με τον εαυτό μου»

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι
Φιλελεύθεροι και «μαρξιστές» νάρκισσοι της «γενιάς του '68» στη Δύση, ποτέ δεν θα καταλάβουν γιατί προτίμησε το μνήμα για να μη παραιτηθεί από την αξιοπρέπειά της. Η αδιαφορία τους είναι φυσικό επακόλουθο της ιδεολογίας και της νοοτροπίας τους

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν
Η Μαρία ανήκει και στους δύο κόσμους, αλλά και σε κανέναν από αυτούς. Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν. Αντεπεξέρχεται όσο καλύτερα μπορεί στις απαιτήσεις των μεν και των δε, χωρίς να διστάζει να στηλώσει το κορμάκι της όταν διακυβεύονται οι αρχές της. Δε θέλει να τη φωτογραφίζουν, να την αναγκάζουν να ακούει ποπ μουσική, να λέει ψέματα, να αφίσταται των αξιών της. Δεν είναι ψόφιο ψάρι· πάει ενάντια στο ρεύμα. Θα θυσιάσει τη ζωή της για να μιλήσει επιτέλους ο τετράχρονος αδερφός της, που αρχίζει να θεωρείται αυτιστικός από ιατρούς και οικογένεια : μόλις ξεψυχήσει, ο αδερφός της αρχίζει να μιλάει - του Ν. Ράπτη

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate
Οι οραματισμοί του Ζαν Μονέ για την ενωμένη Ευρώπη και η αντιμετώπιση της κρίσης
- του Strobe Talbott (The Brookings Essay)

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο
Η ποίηση στα σκοτεινότερά της και στα καλύτερά της
Εισαγωγή, σημειώσεις, σχόλια, μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα
Ένας ρόλος για τα κατοικίδια στους χώρους της εξουσίας

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Street Art Utopia

Street Art Utopia
We declare the world as our canvas

Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας & Ανάπτυξης:
Γιατί μεγαλώνει διαρκώς η κοινωνική ανισότητα

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής (φωτ. από τον ιστότοπο Eagainst.com)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Ο τελευταίος φιλόσοφος - τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, για τον "μικρό" πολίτη;

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»